عامیانه ها

دادگستری

2010-12-28T10:30:00.077-06:00

چگونگی دادگستری، پرسشی است که آشفتگی فراوان در نهاد های اداره کننده‌ی جامعه، جدای از آزاد یا خود کامه بودن، ایجاد می‌کند. دشواری پایه‌ای در روبرویی با این پرسش، از آن جهت است که جدای از آزادی یک جامعه، هیچ ارتباطی میان خواست مردم و داد نمی‌توان یافت، که نمونه های تاریخی فراوانی بر این نکته گواه می‌دهند. چنان‌ که خواست بیشتر مردم بر گرفتن جان یک انسان بدون جرمی متناسب با این مجازات گواهی بر دادگری آن نمی‌باشد، اگر چه ٬٬درست بودن٬٬ و ٬٬متناسب٬٬ خود نیازمند تعریف شدن می‌باشند.

فرایند دادگستری، بدون شک، دشوار ترین و حساس ترین گام ها، در رسیدن به یک جامعه‌ی آزاد و سالم است. نگاهی کوتاه به نمونه های مختلف دادگستری، فرآیندهایی بر پایه‌ی، موارد دادگری پیشین، مانند آن چه در ایالات متحده پیاده می‌شود، قوانین از پیش نوشته شده، که ساختار داددگستری بیشتر کشور‌های اروپایی می‌باشد، و قوانین دینی را جلوه گر می‌سازد. اگر چه مللی با قوانین دینی، هم در کل، ازیک قانون از پیش نوشته شده استفاده می کنند.

ساختمان دادگاه عالی
Picture: Wikipedia

در دیگر سو، دادگستری بر پایه ی قوانین دینی، تفاوتی میان پیروان و دیگر بخش های جامعه نمی‌گذارد، و همچنین قوانین دینی، بنا به دیدگاه مجریان رنگ های گوناگونی به خود می‌گیرند، که دشواری های بسیاری را سبب می شود. نمونه‌های دادگستری بر پایه‌ی این روند، نه تنها دادگر نبوده، بلکه گاهی بسیار دهشتناک هم بوده است.
دادگاه عالی، فرآیندی که در ایالات متحده پیاده شده است، بر اساس دادگری‌های پیشین می باشد. رییس جمهور نماینده‌ی خود را با نظر سنا به دادگاه عالی روانه می‌کند. اعضای این نهاد ۹ نفره، از بالاترین مرتبه ی دادگستری برخوردار می‌باشند.
دادگري در دادگاه عالي محدوديت زماني نداشته و به روال معمول، نمايندگانی از رئيس جمهور هاي متفاوت، در یک دادگاه، امور پیش رو را بررسی می‌کنند.
اين فرايند نمایندگانی از ديدگاه هاي گوناگون، در دوره های متفاوت را، بنا به دیدگاه رییس جمهور، به دادگاه روانه می کند. در بسیاری موارد نحوه ی اجرا و خوانده شدن قوانین و دادگری های پیشین، بر پایه ی دیدگاه های سیاسی و آیینی دادگر‌ها می باشد، در تاریخ فراتر از ۲۰۰ ساله‌ی دادگاه، این نخستین باری است که هیچ یک از اعضای دادگاه پروتستان نمی‌‌باشند. گرایش دینی ۳ دادگر، یهودی و باقی کاتولیک می‌باشد. هم اکنون دادگاه عالی ۴ عضو اصول گرا و همین تعداد عضو روشن فکر داشته، که اهمیت ویژه ای به دیدگاه های نفر نهم ، که در سرنوشت ساز ترین موارد با اصول گرایان هم فکر بوده است، می‌دهد.
اگر چه دادگری بر پایه ی جهت گیری های دینی و سیاسی بر پایه‌ی داد نبوده و نباید مکانی در دیدگاه‌های دادگاه داشته باشد، این جریان‌ها در خوشبینانه ترین شکل، نقش ویژه ای را در انتخاب اعضای دادگاه بازی می کنند. اگر چه این ساختار دارای کمبودهایی می‌باشد که آسیپ پذیری آن را در پی دارد، دیدگاه های گوناگون وارد شده به دادگاه، می‌تواند بستری برای بهبود این کمبودها باشد. در این ساختار هم به گونه ای دادگری با سنگ تفکرات عمومی وزن می شود.
پیچیدگی‌های نهان در فرآیند دادگستری گسترده تر و پایه ای تر از دیگر بخش های یک جامعه است. ناکارمدی این فرآیند و ناامیدی مردم به آن، جدای ازمیزان همخوانی یک ساختار با دادگری، تاریک ترین سرانجام ها را به همراه دارد.

چه می‌توان کرد

2009-12-11T18:00:00.005-06:00

از زمانه ای که، نالش درونی اش را در گوشت زمزمه می‌کند، و از فریاد هر روزه ی انسانها و تلاطمی که در جان هستی می‌اندازد، باید گفت، نوشت و آواز کرد.

هنر مبارزه

2009-10-15T19:14:00.020-05:00

مدتی پیش مرسدس سوسا در سن ۷۴ سالگی درگذشت. او یکی از بزرگترین و تاثیر گذارترین خوانندگان آرژانتین و آمریکای جنوبی بود. بعد از این که در آرژانتین یک ر‌‌ژیم نظامی در ‍پی یک کودتا در سال ۱۹۷۶ میلادی قدرت رو به دست گرفت، خفقان شدید‌ی رو حاکم کرد. سوسا در جریان یک اجرا در شهری که تعداد زیادی از دانشجویان به دست ارتش کشته شده بودند، در حالی که روی صحنه بود، دستگیر شد. سوسا بعد از ممنوعیت اجرای کارهاش، کشور رو ترک کرد. در اون سالها، خیلی از کارهای سوسا شدیدا سیاسی و اجتماعی بودند.

یکی از معروفترین کارهای سوسا

ویکتور هارا شاعر و خواننده‌ی شیلیایی بود که بعد از کودتای نظامی تحت حمایت آمریکا، همراه با هزاران نفر دیگر بعد از شکنجه‌ی شدید کشته شد. ماهیت غم‌انگیز مرگ ویکتور در کنار شعر‌هایش، او را به یک نماد تبدیل کرد.

A tribute to Victor Jara by Sosa

در زمان اوج گرفتن اعتراضات مردمی ایران قبل از سال ۵۷، اشعار و آثار گوناگونی معنا و مفهوم ویژه‌ای پیدا کردند.
سر اومد زمستون، از شاعری که نمی شناسمش، با ترنم گوش نوازش به سمبلی برای خوش‌امد گویی به روزهای بهتر تبدیل شده.

یک اجرای خانگی بسیار زیبا از‍‍ سراومد زمستون

یار دبستانی من، شعری از منصور تهرانی، شاعر ترکمن، که برای اولین بار با صدای فریدون فروغی در فیلم فریاد تا ترور اجرا شد. مدتهاست که در اعتراضات دانشجویی هم‌خوانی می‌شود.

اشعار و آثار هنری گوناگون از حرکت آزادی‌خواهانه مردم ایران از مشروطه تا به امروز الهام گرفته‌اند. هنرمندان مانند یک نشانه برای حرکت های اجتماعی هستند. زمانی که شرایط گونانون به گونه ای احساس هنری را بر می انگیزند، نشانه‌ی تغییری در درون جامعه است. فراوانی آثار هنری، بعد از حوادث اخیر ایران، نشان از جنبشی سبز و بومی می‌دهد. مقایسه آثار خلق شده، قبل و بعد از حوادث اخیر، فورانی درونی را در جامعه نشان می‌دهد. شاید سالها بعد از این، ارزش این هنر سبز نمود بیشتری داشته باشد.

تاراج آرامش

2009-09-06T15:32:00.014-05:00

وطن، در یاد و خاطره‌ام همیشگی وجاودانی، اگر چه انگار، دیر‌گاهی است که چهره ات، آماج سیلی های بی‌امان شده‌است. کی و چگونه سبزیت خار چشم سیاه اندیشان بی‌هویت شد. وطن‌دوستی را عجیب هوایی غبار آلود گرفته است. با بوی زمین تازه باران‌زده، یاد لحظه لحظه ی بودن با وطنی که در یاد داری می افتی، ولی امان از تلنگور سنگین حقیقت، که چهره‌ی شهرم را جلادان ریا کار خونین کرده و پیکرش را دریده‌اند. سهمگین باری است این جدایی، با خود زمزمه می کنی که چه توان کرد، انگار تا بودست همین بودست. انگار چند سالی که وطنت تو را در آغوش داشت، شیطان در کاخ سیاهش، یارانش را می‌پروراند. دلت را به وعده‌ی او که وعده‌اش نگهداشته است ،آسوده می‌کنی. ولی انگار آرامی نیست، انسان وطن به تاراج رفته را.

نزدیکی

2009-03-10T16:07:00.006-05:00

نزدیکی بهار را دیگه می شه به راحتی حس کرد. عطرش درست مثل یکدفعه ای بودنش همه جا رو پر کرده. این جا مثل اون شهر خودمونیِ خودمون نیست که انگار مردم دارن تند تند می دوند که از قدم های بهار عقب نمونن...ولی باز انگار همه در انتظار ورودشن. هفت سین خونه داره آروم و آروم کامل میشه...با این که دیگه از پولهای نو و تا نخورده و هیجان تعطیلی عید خبری نیست ولی انگار همه ی اون اتفاقا دوباره می خواد تکرار بشه و تو داری روزهای آخر مدرسه رو هر جوری شده سر می کنی. برگ ها و چمن ها هر روز که بهشون یه نگاهی می ندازی سبز تر شدن. بله انگار دیگه داره نوبت بهار میشه که بیاد و همه رو تازه کنه...شاد کنه و سبک.

آینده ی انتخاباتی

2008-09-24T14:16:00.006-05:00

مدتی است که همه جریانهای اصلاح طلب و میانه رو در ایران، در التهاب و شتابی عجیب برای انتخاب کاندیدی برای انتخابات ریاست جمهوری هستند. و در این میان بسیاری اصرار فراوانی برای ورود خاتمی به میدان دارند. تا این جای موضوع کاملا عادی و معمول می نماید. ولی انگار خاتمی تمایل چندانی به ورود به این انتخابات ندارد و ترجیح میدهد که شخصیت و نقشی فرای کار اجرایی در امور داخل و حتی خارج از ایران داشته باشد. از این که، به نظر من این انتخاب کاملا به جا و طبیعی است و انتظار دیگری هم از یک سیاستمدار هوشمند نمی توان داشت، که بگذریم. در ماندگی جریان اصلاح طلب در معرفی حتی یک کاندیدا در این زمان کوتاه مانده به انتخابات در نوع خود غریب است. چرا که با توجه به شرایط نه چندان مناسب مردم از لحاظ اقتصادی، ایجاد ارتباط با قشر متوسط و توده ی مردم با یاد آوری شرایط مطلوب قبل و اخطار در مورد ادامه ی شرایط فعلی آسان تر از دوره ی قبل است. علاوه بر این جریان اصلاحات با قشر تحصیل کرده و دانشجویان مشکلی نداشته و فشار های حاضر هم شرایط مطلوب تری را ایجاد کرده است. اما انگار کسی که بتواند این تمایلات را به سوی خود هدایت کند وجود ندارد و همچنان همه گان در تلاشند تا با استفاده از عدم اقبال به جریان حاکم، فردی، که هنوز هم مشخص نیست، پیروز انتخابات باشد. این استراتژی و نحوه ی عمل انفعالی، نشان مناسبی برای جریانی که همگان در انتظار موفقیتش هستند، نمی تواند باشد. جریانی که در طول این سه سال حتی نتوانسته است یک چهره ی مطرح را در افکار توده ی مردم بشناساند و در فکر کاندیدا های قدیمی است.

سرزمین عجایب

2008-09-15T15:50:00.003-05:00

در سرزمین عجایب وقتی بعضی ها می خوان از رئیس جمهور این سرزمین بازخواست که نه سوال کنن، ولی یا روشون نمی شه یا می گن بد می شه و یا شایدم می ترسن. کل سیستم اداری رو عوض می کنن و کلی وقت تلف می کنن تا موضوع سوال رو از زیر پرچم این رئیس جمهور در بیارن تا به جاش از یه نفر دیگه سوال کنن.

در سرزمین عجایب وقتی بعضی ها کلی درس می خونن برای کنکور و بعدش رتبه دو رقمی هم می یارن ولی باز نمی تونن برن دانشگاهی که می خوان. شاید برای این که بچه اون محل نیستن و یا شاید به قول آقا صادق زیبا کلام چون بعضی ها تر سیده اند که این بچه ها بعدن تو خوابگاه ها شیطونی کنن.

کتابهای قدیمی

2008-08-29T21:16:00.014-05:00

در حال گشت و گذار در گوشه و کنار شبکه ی جهانی بودم که یه لینک خیلی جالب دیدم. در مورد این که آموزش و پرورش تمام کتابهای درسی را روی سایتش گذاشته. بدون معطلی وارد شدم و قفل فایل ها رو سریع باز کردم و به کتابهای علوم تجربی دبیرستان بعد راهنمایی و پس از اون پیش دانشگاهی یه نگاهی انداختم. همه خیلی جالب بودن و کلی سر گرم شدم. ولی یک اشکال اساسی داشتن، هیچ کدوم اون هایی که من خوانده بودم، نبودن. همه ی اون کتابها، کتابهایی که اون همه با هاشون وقت گذروندم، به خصوص در سال طولانیه کنکور، حالا کتابهای قدیمی شده اند و جزئی از تاریخ. دیگه حالا از سال آخری که با اون کتابها سر کردم هشت سال می گذره و انگار، درست همین دیروز بود.

پیام دوستی

2008-08-12T18:20:00.008-05:00

حتما جشن گشایش المپیک رو دیده اید. از این که شبکه ی محترم NBC این مراسم رو مستقیم پخش نکرد که بگذریم. مراسم زیبا و کاملا غیر قابل پیش بینی چینی ها، به اندازه ی کافی هنرمندانه، تماما به روز و به گمانم کاملا تحسین برانگیز بود. ولی آن چه بیشتر از مستقیم پخش نشدن این مراسم خجالت آور بود، نظرات مجریان و یا همون تحلیلگر ها در زمان جشن و آمدن تیم ها بود. به نحوی که یکی از اونها در وصف بخش اول برنامه، همان طبل زنها، اون رو کسل کننده و حتی ترسناک نامید. قبل از پخش مراسم هم، یک برنامه نیمه مستند در مورد مشکلات سیاسی، حقوق بشر و بدبختی های چین پخش شد. و حتی در زمان رژه ی کشورها هم از هر فرصتی برای صدور بیانیه ی سیاسی استفاده کردند. جای شکرش باقیه که المپیک نماد صلح و دوستی است.

چین اولین کشور شرقی است که تا حدودی مستقل از غرب پیشرفت خیره کننده ای کرده و حتی دو کشور ژاپن و کره جنوبی را پشت سر گذاشته است. این مراسم پرده برداری از شرق مدرن بود. با این که نباید از کاستی های چین به راحتی گذشت ولی به راحتی می توان اضطراب را در چهره ی غرب در مواجهه با این چین مشاهده کرد.

نه تنها برای چین بلکه برای تمام شرق این یک اتفاق بزرگ و شاید فراموش نشدنی است. امیدوارم که روزی کشور ما هم به یک الگوی بومی و هوشمند توسعه دست پیدا کند. آن زمان می توان به میزبانی شایسته ی چنین رویدادی هم امیدوار بود.

"هم"

2008-08-01T15:41:00.006-05:00

از همون بچگی، وقتی تو خیابان ها، این ور و اون ور، پرسه می زدم. حالا تنها یا با دوست و آشنا، اون همه آدم، با قیافه و تیپهای معمولی و عجیب و غریب، را که می دیدم. کلی در موردشون فکر می کردم. که کجا زندگی میکنن. مادر بزرگ، پدر بزرگ، خاله، عمو و خیلی کسا و چیزای دیگشون، چه شکل و حالتی دارن. دلم می خواست بدونم اونام در مورد همه ی آشناهای برای من نا آشناشون همین جوری مثل من فکر می کنن. بعد بدون اینکه بخوام، خودم و جای اونا می دیدم و بد جوری احساس تنهایی می کردم. چون فکر می کردم دیگه توی این جای جدید هیچ کس آشنا نیست. مدتی طول کشید تا بفهمم که اگه جای هر کدوم از اون آدما بودم، خوب همه ی دور و وری ها رو می شناختم.

دیگه می خواستم بدونم، چند تا از این آدمها زندگی خوبی دارن، دلشون خوش و به قول مردم گفتنی، خوشبختن. انگار می خواستم بدونم این حرفا و کلمات یعنی چی، آدما چه جوری این چیزارو احساس می کنن. زیاد طول نکشید که فکر کردم. شاید همه ی این احساس ها و کلمات از "هم" شروع میشه. همونی که توی همدمی، همدیگه، همراهی، همدردی، همفکری و ... آرام و بی صدا بدون این که کسی متوجه بودنش بشه، هست.

یادم می آید

2008-07-26T09:17:00.011-05:00

اگه چشمام و ببندم، حتی گذشت این همه سال و نمی فهمم. همین است دلیل دلبستگی و همین که هر آن چه آن جاست دوست دارم. حتی به قول خیلی ها، نداشته ها، کمبودها و املی ها. ولی چرا هیچ کس، هیچ وقت از داشته های نه چندان آن چنانی و معمولی یادی نمی کند.

نمی دونی چه جوری، از بشکه های آب جو، دولول و توپ بیسبال لذت می برن.

همچین حرف می زنند که انگار هیچ جای دنیا، بالکن با بند لباس نداره و انگار همه ی محله ها رو کریستالی و بی نقص می سازن...نمی دونم من که دلم برای اون آپارتمانهای خاص و یه خورده اون ور تر دیوار کاه گلی با یه درخت گردو درست وسط کوچه، تنگ شده.

عجیب و باورنکردنی

2008-06-21T22:15:00.012-05:00

زمانی فکر می کردم که شاید در یکی از مذهبی ترین جامعه ها زندگی می کنم. ولی بعد از آشنایی با این جامعه ی جدید انگار سنگینی و فشار محیطی مذهبی تر و محافظه کار تر رو، هر روز بیشتر و شگفت زده تر می شه حس کرد. البته با دو جامعه و مذهب مختلف، شاید باور این همه شباهت های اساسی، خیلی سخت باشه. نکته ی قابل توجه اینه که بعضی ها عقیده دارن که، بسیاری از ناهنجاری ها و مشکلات در دو جامعه از تاکید و تحمیل بیش از حد مذهبه. جالب این جاست که در هر دو حکومت از مذهب برای توجیه و یا همراهی مردم با دشمنی ها و سیاسی کاری ها شدیدا استفاده می شه. این جا با این که جدایی "حکومت و مذهب" جزیی از قانون اساسیه ولی کمتر کسی رو میشه پیدا کرد که واقعا به این جدایی اعتقاد داشته باشه. در وطن عزیز هم که مذهب یکی از ارکان ظاهر و باطن حکومته. جواب این که تو این جور جامعه ها به چه مقدار و چگونه، میشه مذهب و مملکت داری رو جمع کرد،که نه سیخ بسوزه نه کباب، شاید خیلی مشکلات رو حل کنه.

اولین ها، آخرین ها

2008-04-16T23:15:00.008-05:00

سالی که گذشت، برام خیلی به یاد ماندنی بود. فکر کنم چون، اولین سال توی محیطی کاملا جدید و نا آشنا بود و کلی اولین های دیگه که یکیشون تجربه ی تدریس بود، با وجود سختی های زیادی که درس دادن به دانشجوهایی که سال اول کالجن داره و وقت و نیرویی که از آدم میگیره، ولی راستش و بخوای واقعا ازش لذت می برم و راضیم

وقتی سر کلاسم، فکر میکنم واقعا دارم یه چیزایی در مورد زندگی یاد می گیرم. دوست داشتم اینارو بنویسم تا بعدنا یادم نره

این تجربه های با مردم بودن و زمان گذراندن خیلی جالب و قشنگن، همیشه یاد اون هفته های آخر قبل از آمدن از تهران میافتم، که دوست داشتم با اتوبوس این ور و آن ور برم تا زیاد تو راه باشم و بتونم شهر و مردمش و ببینم و بشنوم

آخر سال

2007-12-17T21:51:00.000-06:00

آخرش همیشه به یک شکل و حالت تمام می شه. این بار هم دوره ی شلوغی و کار ممتد، که انگار از آن زمانهایی است که از گذر عمر خوشحالی، زود تر از اون چیزی که فکرش رو می کردی، گذشت

شاید اگر حوصله داشتی بتونی یه کتابی بخونی یا چند تا فیلم خوب ببینی. با این که هنوز کلی کار باید کرد، یه دو جین مقاله باید بخونی و کلی آزمایش که باید انجام بدی و بررسی هم بکنی ولی خوب زمان هم بیشتر و می شه با آرامش پیش رفت

در بین فیلمهای آخر سال که معمولا بیشتر از بقیه سال هم هستند، چند تاشون ارزش دیدن رو دارن. از "پرسپولیس" و "بادبادک ران" ،که اولی ساخته ی یه ایرانیه تو دومی دو تا بازیگر ایرانی بازی میکنن و هر دو اقتباس از کتاب هایی با همین نام ها هستن، گرفته تا فیلمهایی با حضور " ویل اسمیت"، "تام هنکس" و " جانی دپ" که همگی رو منتقدهای سخت گیر اینجا پسندیدن و فیلم خشن برادران کوئن و چند تا فیلم دیگه

تا خدا چی بخواد

به یاد قیصر

2007-11-01T19:19:00.000-05:00

فال نیک

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟

شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی

گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را

چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم

آن برگهای سبز سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند

حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

قیصر امین پور

زمستان است

2007-10-10T22:57:00.000-05:00

به همین سادگی زمستان آمد، دیروز آنقدر گرم بود که زیاد نمی شد بیرون ماند و امروز اینقدر سرد، دیروز تا رسیدم، کولر روشن کردم و امروز بخاری

دلم برای سوز زمستان تنگ شده بود و طاقتم داشت طاق می شد

راستی، یاد اون جایی که تابستان با واسطه ی پاییز زمستانی می شد به خیر

2007-10-04T23:21:00.000-05:00

اى خداوندى كه گره كارهاى فرو بسته به تو گشوده مى‏شود وسختيها به تو آسان مى‏گردد،اى خداوندى كه از تو خواهند رهايى ازتنگناها را و يافتن آسودگى را به قدرت تو دشوارى خوارمايه گردد و به‏لطف تو اسباب كارها ساخته آيد.قضا به قدرت تو جارى است و هر چيزى‏بر وفق اراده تو پديد آمده است:به مشيت تو فرمانبر است و به گفتارآمرانه‏اش نياز نيست،به اراده تو بازداشتنى است و به گفتاربازدارنده‏اش نياز نيست. تويى آن كه در مهمات بخوانند و در سختيها به او پناه جويند. هيچ‏بلايى از سرما نرود جز آنكه تواش برانى و هيچ اندوهى از دل ما رخت‏نبندد مگر آنكه تواش از ميان بردارى

نيايش هفتم

صحیفه سجادیه

(ترجمه آيتي)

این مرد و آن جایگاه

2007-09-26T19:39:00.000-05:00

یادم می آد قبل از انتحابات همین ریاست جمهوری بود که داشتم حرفهای رئیس جمهور فعلی رو در مورد ورزش قهرمانی گوش میدادم که می گفت ورزش برای تعالی خوب و ورزش قهرمانی به تنهایی مهم نیست و یه مثالیم زد که وقتی فلان ورزش کار گل می زنه و بعد خدا رو شکر می کنه چه اتفاقاتی که تو فکر مردم نمی افته. همون موقع بود که ته دلم خالی شد. بگذریم حالا اون مرد رئیس جمهور کشور ما، ایران و اومده نیویورک و به یه دانشگاهی تو شعاعی که اجازه تردد داشته برای سخنرانی و پرسش و پاسخ دعوت شده و رئیس اون دانشگاه توی جلسه ی سخنرانی قبل از هر حرف و سخنی کلی کلفت بهش گفته
از این که مناسب جایگاه یه رئیس دانشگاه که توی اون شعاع بوده هست که این حرفها رو بزنه، و یا این که رئیس جمهور ما در ادامه ی اون خیر مقدم، خوب صحبت کرده یا نه و حتی از این که مردم خارجه از همه نوعش چه جوری فکر کردن و می کنن، بگذریم. من می خوام در مورد خودمون حرف بزنم که باید شاد ، ناراحت یا بی تفاوت باشیم. ممکنه هممون بارها این مرد کذایی رو با حرفامون مورد لطف قرار داده باشیم و بر این باور باشیم که با مردم صاف و صادق نبوده و حتی هر نوع تحقیر و توهینی حقش. اما یادمون باشه که این مرد رئیس جمهور کشور ما، ایران و همیشه تو تاریخ این نام بعد از اون عنوان می یاد

حاشیه ها

2007-09-14T13:23:00.000-05:00

چند وقتیه که یا دستم به نوشتن نمی یاد یا اینکه وقت نمی شه. حسابی سرم با کارهای آزماشگاه و درسا گرمه و آروم، آروم هم داره هوا سرد می شه. این جا در واقع دو تا فصل داره، زمستون و تابستون. آدم وقتی تابستونه دلش برا سرما تنگ می شه وقتی زمستونه هم انقدر سرد میشه که فقط دنبال یه جای گرمی، اما بازم قشنگه. امروز دومین روز ماه رمضان این جا حال و هواش با ایران فرق می کنه ولی خوب
استادم چند وقت پیش پرسید کی "رمدان" میشه وقتی من گفتم حدودا یه هفته دیگه، بعد به روبرتو (همکار آزمایشگام) گفت این، ماهیه که باید ببینی. اینجا کلا اسلام رو خوب میشناسن
عصری سمینار ماشین ها و منبع تغذیه ی نانو بدون نیاز به نیروی خارجی بود، مثلا تصور کنید یه عضو مصنوعی رو که از حرکت بدن تغذیه می شه و نیاز به باتری نداره، جالب بود. بعد و قبلش هم پذیرایی مفصل با شیرینی و غذا و نوشابه بود، که منم آوردم خونه و منتظریم به وقتش بخوریم

شاید بی تفاوتی

2007-08-19T12:17:00.000-05:00

خیلی وقته نمی دونم چی بنویسم، هر چه می گذره از اخبار ایران خسته تر می شم و کارهام این جا بیشتر و جذاب تر میشه هر روز میرم آزمایشگاه خودمون و به کار هایی مشغول میشم که واقعا برام جذابه، این جا خیلی آرومه و همه ی کارها تو همین آرومی پیش میره. بعد از سفر خوب و دوست داشتنی چند وقت پیش، دوباره مشغول کارام شدم، ولی دیگه جزئیات اخبار ایران رو دنبال نمی کنم و فقط یه سرکی می زنم. شاید کمی بی تفاوت شدم، انگار برای بی تفاوتی کمی زود ولی من با هاش راحتم

امیر می گفت

2007-07-11T20:53:00.000-05:00

هفته ی پیش مدیسون بودیم. خیلی جای آروم و قشنگی بود حداقل در این فصل، پر از زمین های گلف و با یک دریاچه ی قشنگ که از محوطه دانشگاه میتونستی ببینیش. منزل یکی از اقوام بنفش بودیم. این آشنا دوستی داشت که همسرش امریکایی بود،مردی با قد کوتاه، موهای مشکی، خوش صحبت، آرام و دوست داشتنی. امیر پسرشون،جوونی با مو های مشکی و کوتاه و قد متوسط، کارش سفالگری بود

امیر از زبان مادری مادر چیزی نمی دونست. از این جا زیاد دل خوشی نداشت، می گفت:" مردم این جا با هم حرف نمی زنن من جایی رو دوست دارم که بشه با مردمش صحبت کرد، این جا همه هدفون تو گوششون و کاری به هم ندارن". آب های آرام و زلال و دوست داشت نه آب دریاچه ی شهر خودشونو، معتقد بود که اگر سیاست دست دانشمندا بود اوضاع جهان بهتر بود! در جواب من که گفتم:" البته سیاست خیلی پیچیدست"، گفت:"مطمئنا از مکانیک کوانتومی پیچیده تر نیست"! فیلمهایی رو دوست داشت که بشه در موردش فکر کرد و می گفت:"یکی از بهترین فیلمهایی که دیدم، یه فیلمی بود به اسم...ده...فکر کنم، نمیدونم مال کی بود... ولی ازون فیلمها بود که بدون پول زیاد عالی بود"، گفتم بهش که فیلم مال کیا رستمیه، ولی من ندیدم

می گفت:" هیچ وقت عضو ارتش نمی شم و برام مهم نیست که سیاست مدارا چی میگن فقط برام سرنوشت و سلامتی آدم هایی مثل مادر بزرگم تو ایران مهمه" بعد، چند لحظه تو فکر رفت و دیگه فقط از کارگاه سفال گری گفت

مردم آگاهی و مردم فریبی

2007-07-05T12:50:00.000-05:00

چند وقتی بود که در روزنامه های ایران به خصوص روزنامه های طرفدار مردم سالاری و منتقد جریان های خشونت طلب و یا معتقد به محدود کردن مردم برای رسیدن به اهدافی خاص (که لزوما زیان رسان نمی باشند)، بحث پوپولیسم مطرح می شد. درهمان مقطع بسیاری در مورد این موضوع و مصادیقی از آن در ایران امروز میان جریان های مختلف فکری مطالبی نوشتند. که همگی روشن گر حقایقی در مورد حوادث و اتفاقات امروز و گذشته ی جامعه ما بود. در این مطالب این لغت را با تعابیری چون مردم فریبی، مردم انگیزی، عوام گرایی و عوام زدگی هم رده دانسته و بعضی برای آن یک بار منفی در نظر گرفته و عده ای دیگر آن را کمابیش ابزار همه سیاستمداران معرفی و همچنین به عدم ثبات آن هم اشاراتی کرده بودند

ولی نظر من در مورد این تفاسیر، اگر قرار باشد در زمانی انتخاب مردم را به دلیل عوام فریبی و در زمان دیگر به دلیل استفاده از جذابیت های آزادی بدون مرز و لیبرالیسم بدانیم، همیشه از خواست مردم غفلت کرده ایم. ولی مگر ممکن نیست مردم گرفتار فریب شوند؟ البته که امکان دارد، ولی این فریب خوردگی دائمی نبوده و همچنین به هیچ کس اختیار تصمیم گیری و به حاشیه راندن مردم داده نشده. و نکته آخر این که همه آنانی که نگران خسارت های چنین دوران هایی می باشند، وظیفه آگاه سازی و فرهنگ سازی برای مردم را دارند که این خود نیاز مبرم به اعتماد مردم دارد

عمر

2007-07-02T00:08:00.000-05:00

این روزها حول و حوش روز تولدم، وارد 25 سالگی می شم. از وقتی که از بیست سالگی گذشتم دیگه پیر شدن را حس میکنم. و شاید نزدیک شدن به پایان را، با این که دوستی این همراه همیشگی کاری به سن و سال نداره و انگار من اونقدر بزرگ شدم که نزدیکی اون رو می فهمم. با هر توجیه و تفسیری که باشه، این باعث میشه بیشتر به چیزایی که همراهمه فکر کنم. شدید و پر شتاب گویی می خواهد تنها به امید او امیدوار باشی

به قول خیام

این غافله عمر عجب میگذرد

یا به قول شهریار

شباب عمر عجب با شتاب مي گذرد*** بدين شتاب خدايا شباب مي گذرد

شباب و شاهد و گل مغتنم بود ساقي***شتاب کن که جهان با شتاب مي‌گذرد

به چشم خود گذر عمر خويش مي بينم***نشسته‌ام لب جوئي و آب مي‌گذرد

عامیانه

2007-06-29T15:32:00.000-05:00

به نام خدا

سلام

چند وقتی است که به موضوع مردم و رفتارهایشان خیلی فکر میکنم. این عامه ی مردم تعیین کننده ترین قشر در حرکت های اجتماعی هسستن و به همین خاطره که طیف هایی مثل سیاستمدارا و یا روشنفکرا دنبال همراهی همین مردم عامی هستن، اما در ایران موفق به همراه کردن مردم نمیشن و یا بعد از مدت زمان زیاد و با روشهای مختلف و به کمک عوامل دیگری غیر از خودشون به هدف میرسن. این داستان بارها اتفاق افتاده و حتما دلایل زیادی هم داره. ولی مهمترین و جالب ترین نکته اینه که همیشه مردم به یک نوع و بایک مرام رفتار می کنن، که اون هم کاملا صادقانه با توجه به خواسته هاشون و خاطراتشون، تمام اونایی که ازشون تجربه ای داشتن رو با جزئیاتش در یاد دارن و کمتر دچار خطا می شن، و یه چیز دیگه در مورد این مرام حوصله ی زیادش، آخرش این که کاملا عامیانه